آب ازدهان خشكترین ابرم ...

می نویسم با اشک، می نویسم با یاد
چه زيبا بود دنیای کودکي ها
چه دل گرم بود شوق کوچکی ها
منم آن خاطره در کودکي ها
منم آن کوچک دل بستگی ها
به یاد آن روزگاران می نویسم
به یاد آن شلوغی ها می نویسم
به یاد ابتدایی
به یاد دوستان قدیمی می نویسم
چه زود رفت روزگار کودکي ها
چه زود رفت اوج آرزوها
به یاد تو مینویسم
ای خاطرات آن روزگاران .

چقدر دلم برا كودكيم تنگ شده كاش يه بار ديگه ميتونستم بهش سر بزنم بگيرمش تو بغل دستش و محكم بگيرم تا از پيشم نره هميشه كنارم باشه با هم لي لي بازي كنيم ... چه دلتنگ اون روزام  

سلام به دوستان گلم ، سلام به بهار ... به بهار بي معرفت ، كه هر سال با اومدنش سيستم من ويروسي ميشه بايد بستري بشه خب حالا از گلايه كردن ميگذرم ...

عيد توووون  مباركككككك

دلاتوووون شاااادددددد

لباتووون پر خنده 

رو زبوناتوون گل قند

تو دستاتو شاخه های مهربونی

اسموون زندگیتوون به رنگ خدایی

كوزه گر طفل را روي زانوهايش نهاد دستهاي خاكي طفل را پاك كرد و بوسه اي بر كف دستش زد اشكهايش را پاك كرد و اورا بغل كرد. مشتي خاك درون  كوزه شكسته ريخت و گلي در ان كاشت

سالها  گذشت طفل بزرگ شد و كوزه گر پير ... جوان نزد كوزه گر پير فوت فن كوزه گري مي آموخت .

روزي كوزه گرپير كوزه آبي را برداشت به طرف گلدان رفت سرش گيج رفت زمين خورد گلدان نيز افتاد و شكست ، كوزه گر جوان هراسان به طرف كوزه گر پير رفت ، او را بلند كرد در آغوش گرفت بوسه اي بر پيشاني وي  زد  نگاهي به گلدان انداخت

گفت :خوب شد گلدان افتاد و شكست ،گلدان  ديگر توان نگهداري گل را نداشت ، گلداني براي گل ساخت خاك در آن ريخت و گل را در آن كاشت...

من به مدرسه میرفتم تا درس بخوانم
تو به مدرسه میرفتی به تو گفته بودند باید دکتر شوی
او هم به مدرسه میرفت اما نمی دانست چرا

من پول تو جیبی ام را هفتگی از پدرم میگرفتم
... تو پول تو جیبی نمی گرفتی همیشه پول در خانه ی شما دم دست بود
او هر روز بعد از مدزسه کنار خیابان آدامس میفروخت

معلم گفته بود انشا بنویسید
موضوع این بود علم بهتر است یا ثروت

من نوشته بودم علم بهتر است
مادرم می گفت با علم می توان به ثروت رسید
تو نوشته بودی علم بهتر است
شاید پدرت گفته بود تو از ثروت بی نیازی
او اما انشا ننوشته بود برگه ی او سفید بود
خودکارش روز قبل تمام شده بود

معلم آن روز او را تنبیه کرد
بقیه بچه ها به او خندیدند
آن روز او برای تمام نداشته هایش گریه کرد
هیچ کس نفهمید که او چقدر احساس حقارت کرد
خوب معلم نمی دانست او پول خرید یک خودکار را نداشته
شاید معلم هم نمی دانست ثروت و علم
گاهی به هم گره می خورند
گاهی نمی شود بی ثروت از علم چیزی نوشت

من در خانه ای بزرگ می شدم که بهار
توی حیاطش بوی پیچ امین الدوله می آمد
تو در خانه ای بزرگ می شدی که شب ها در آن
بوی دسته گل هایی می پیچید که پدرت برای مادرت می خرید
او اما در خانه ای بزرگ می شد که در و دیوارش
بوی سیگار و تریاکی را می داد که پدرش می کشید

سال های آخر دبیرستان بود
باید آماده می شدیم برای ساختن آینده

من باید بیشتر درس می خواندم دنبال کلاس های تقویتی بودم
تو تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور برایت آینده ی بهتری را رقم می زد
او اما نه انگیزه داشت نه پول، درس را رها کرد و دنبال کار می گشت


روزنامه چاپ شده بود
هر کس دنبال چیزی در روزنامه می گشت

من رفتم روزنامه بخرم که اسمم را در صفحه ی قبولی های کنکور جستجو کنم
تو رفتی روزنامه بخری تا دنبال آگهی اعزام دانشجو به خارج از کشور بگردی
او اما نامش در روزنامه بود روز قبل در یک نزاع خیابانی کسی را کشته بود

من آن روز خوشحال تر از آن بودم
که بخواهم به این فکر کنم که کسی کسی را کشته است
تو آن روز هم مثل همیشه بعد از دیدن عکس های روزنامه
آن را به به کناری انداختی
او اما آنجا بود در بین صفحات روزنامه
برای اولین بار بود در زندگی اش
که این همه به او توجه شده بود !!!

چند سال گذشت
وقت گرفتن نتایج بود

من منتظر گرفتن مدارک دانشگاهی ام بودم
تو می خواستی با مدرک پزشکی ات برگردی، همان آرزوی دیرینه ی پدرت
او اما هر روز منتظر شنیدن صدور حکم اعدامش بود

وقت قضاوت بود
جامعه ی ما همیشه قضاوت می کند

من خوشحال بودم که که مرا تحسین می کنند
تو به خود می بالیدی که جامعه ات به تو افتخار می کند
او شرمسار بود که سرزنش و نفرینش می کنند

زندگی ادامه دارد ...
هیچ وقت پایان نمی گیرد ...

من موفقم من میگویم نتیجه ی تلاش خودم است!!!
تو خیلی موفقی تو میگویی نتیجه ی پشت کار خودت است!!!
او اما زیر مشتی خاک است مردم گفتند مقصر خودش است !!!

من ، تو ، او
هیچگاه در کنار هم نبودیم
هیچگاه یکدیگر را نشناختیم

اما من و تو اگر به جای او بودیم
آخر داستان چگونه بود ؟؟؟!!!

واايييييي چه شبي بود شب يلدا ، چقدر خوش گذشت

وقتي كه همه داييها و داداشها و خاله جون اومدند ديگه جمعمون جمع شد ،اين سقف و چهار ديواري

سنگي رو زديم كنار رفتيم زير سقف آسمون ،جاتون خالي ...

يه آتشي به پا كرديم و بساط ماهي دودي و بلال راه انداختيم ، جوونا ماهي دودي و بلال درست ميكردند

ما بزرگا ميخورديم

عجب هوايي بود ، چه صفايي داشت ستارهها هم بروبر ما رو نگاه ميكردند و برامون چشمك ميزدند

خلاصه گرماي اتيش تموم شد و گرماي محفل ما هنوز پا بر جا بود اينقد گفتيم و خنديديم كه سرما رو

حس نكرديم ، بعدش رفتيم سراغ حلوا و آجيل و بقيه چيزا كه همه گفتند ديگه جا نداريم اما نميدونم چرا

ظرفها همه خالي شدند

نوبتي باشه نوبت هندونه شب يلداست ،گفتم اگه كسي هندونه بخوره ديگه تو حياط نميمونه يه راست

ميره كنار بخاري ، نه بابا از اين خبرا نبود اصلا كسي سرما حس نكرد

خلاصه... ديگه كم كم همه اماده رفتن ميشدن خب ديگه رفتن خونهاشون ، وقتي همه رفتن چه

سرمايي حس كردم من...آخه شما كه نبودين يه خروار ظرف زير شير آب تو حياط منتظر دست و پنچه هاي من بودند

===================================================

و اما تا ۲۳ دي ماه نيستم 

منو فراموش نكنيد

برام دعا كنيد امتحاناتم خوب بدم 

تا درودي ديگر بدرود